The article is devoted to a comparative analysis of the symphonic works of Franz Schubert and Wolfgang Rihm from the perspective of orchestration. The main goal of the study is to identify the principles of Franz Schubert’s musical thinking—and of musical Romanticism in general—on the basis of his late symphonies (the Eighth and Ninth), as well as to trace their influence on Wolfgang Rihm’s orchestral style, with reference to Rihm’s First and Fourth Symphonies.
Particular attention is given to the aesthetic and philosophical connections between German Romanticism and the late twentieth-century movement of “New Simplicity” (Neue Einfachheit). The article examines the origins of this movement and its opposition to the aesthetics of serialism.
Wolfgang Rihm’s oeuvre is presented as one of the most significant examples of the New Simplicity, in whose music a clear connection to the traditions of German Romanticism—particularly to Franz Schubert’s symphonic mode of thinking—can be discerned. The research is based on score analysis and aims to reveal the continuity of musical ideas between two historically distant eras.

Статья посвящена сравнительному анализу симфонических произведений Франца Шуберта и Вольфганга Рима с точки зрения оркестровки. Основная цель исследования — выявить принципы музыкального мышления Франца Шуберта и немецкого романтизма в целом, на примере его поздних симфоний (Восьмой и Девятой), а также проследить их влияние на оркестровый стиль Вольфганга Рима на материале Первой и Четвёртой симфоний композитора.
Особое внимание в статье уделяется эстетическим и мировоззренческим связям между немецким романтизмом и художественным направлением конца XX века — «Новой простотой» (Neue Einfachheit). Рассматриваются причины возникновения данного направления, а также его оппозиция эстетике сериализма.
Творчество Вольфганга Рима представлено как один из наиболее ярких примеров «Новой простоты», в музыке которого отчетливо прослеживается связь с традициями немецкого романтизма, в частности с симфоническим мышлением Франца Шуберта. Исследование основано на анализе партитур и направлено на выявление преемственности музыкальных идей двух, исторически отдалённых эпох.

სტატია ეძღვნება ფრანც შუბერტისა და ვოლფგანგ რიმის სიმფონიური შემოქმედების შედარებით ანალიზს გაორკესტრების ჭრილში. კვლევის ძირითადი მიზანია შუბერტის გვიანდელი სიმფონიების (მერვე და მეცხრე) და რიმის პირველი და მეოთხე სიმფონიების მაგალითზე შუბერტის და, ზოგადად რომანტიზმის მუსიკალური აზროვნების პრინციპების გამოკვეთა და მათი გავლენის წარმოჩენა რიმის საორკესტრო სტილზე. სტატიაში განხილულია გერმანული რომანტიზმსა და მე-20 საუკუნის ბოლოს აღმოცენებული მიმდინარეობას — „Neue Einfachheit“ („ახალი უბრალობა“, „New Simplicity“) — შორის არსებული ესთეტიკური და მსოფლმხედველობრივი კავშირები. განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობა „ახალი უბრალობის“ წარმოშობის მიზეზებს და მის დაპირისპირებას სერიალიზმის ესთეტიკასთან.
ვოლფგანგ რიმის შემოქმედება წარმოდგენილია, როგორც აღნიშნული მიმართულების ერთ-ერთი თვალსაჩინო მაგალითი, რომლის მუსიკაშიც იკვეთება გერმანული რომანტიზმის ტრადიციებთან, კერძოდ კი შუბერტის სიმფონიურ აზროვნებასთან, კავშირი-ხიდი. კვლევა ეფუძნება პარტიტურების ანალიზს და მიზნად ისახავს ორი ისტორიულად დაშორებული ეპოქის მუსიკალური იდეების ურთიერთდაკავშირებას.