This work presents a collection of factual material concerning the contribution of the Holy Fathers and their role in the establishment of various forms of hymnody. In addition, it provides the Holy Fathers’ explanations of alternating singing. Among these Fathers are John Chrysostom, Basil the Great, Augustine of Hippo, Andrew of Caesarea, Germanus of Constantinople, Simeon of Thessalonica, and others.
Literary and historical sources indicate that Church authors devoted particular attention in their works to liturgical hymnody and to questions related to its performance. The introduction and establishment of diverse forms of performance of hymns in liturgical practice – including the more developed forms of alternating singing, namely responsorial and antiphonal singing – are associated with the activity of the Church Fathers, who took particular care to promote the most highly developed form of performance, that is, antiphonal singing.
They particularly emphasized the multifaceted spiritual benefits of antiphonal singing for the assembled faithful, including the knowledge of God, the strengthening of believers in their faith, cultivation of attentiveness to the words of prayer, and other spiritual benefits.

В статье собран фактический материал о заслугах святых отцов в связи с установлением тех или иных форм исполнения церковных песнопений. Тут представлены также толкования о чередующем пении, принадлежащие святым отцам: Иоанну Златоусту, Василию Великому, Блаженному Августину, Андрею Кесарийскому, Герману Константинопольскому, Симеону Фессалоникийскому и другим деятелям.
Из литературных и исторических источников следует, что церковные деятели в своих трудах уделяли соответствующее внимание литургическому пению и вопросам, посвященным формам его исполнения; внедрение и утверждение в богослужебной практике разнообразных форм исполнения песнопений, в том числе более развитых – чередующегося (респонсорного и антифонного) пения, связано с деятельностью отцов Церкви, которые особо заботились о распространении самой развитой из форм исполнения – антифонной. Они отмечали многостороннее положительное воздействие антифонного пения на верующих (познание Бога, утверждение веры, улучшение навыка концентрации на слове молитвы и др.).
Ключевые слова: песнопение, формы исполнения богослужебных песнопений, антифон, церковные деятели.

ნაშრომში თავმოყრილია ფაქტოლოგიური მასალა წმიდა მამების დამსახურების თაობაზე საგალობელთა შესრულების ამა თუ იმ ფორმის დამკვიდრებასთან დაკავშირებით. აქ წარმოდგენილია, ასევე, განმარტებები მონაცვლეობითი გალობის შესახებ, რომლებიც ეკუთვნის წმინდა მამებს: იოანე ოქროპირს, ბასილი დიდს, ნეტარ ავგუსტინეს, ანდრია კესარიელს, გერმანე კონსტანტინეპოლელს, სვიმონ თესალონიკელს და სხვა მოღვაწეებს.
ლიტერატურული და ისტორიული წყაროებიდან ირკვევა, რომ საეკლესიო მოღვაწეები თავიანთ ნაშრომებში ლიტურგიკულ გალობას და მისი შესრულების ფორმებთან დაკავშირებულ საკითხებს სათანადო ყურადღებას უთმობდნენ; საღვთისმსახურო პრაქტიკაში საგალობლების შესრულების მრავალფეროვანი ფორმების, მათ შორის, უფრო განვითარებული, მონაცვლეობითი (რესპონსორული და ანტიფონური) გალობის დანერგვა და დამკვიდრება ეკლესიის მამების მოღვაწეობას უკავშირდება, რომლებმაც საგანგებოდ იზრუნეს შესრულების ფორმებიდან ყველაზე მეტად განვითარებულის – ანტიფონურის გავრცელებაზე. ისინი საგანგებოდ აღნიშნავდნენ მორწმუნე მრევლზე „მიმოგდებითი“ (ე. ი. ანტიფონური) გალობის მრავალმხრივ სასიკეთო ზეგავლენის (ღვთის შემეცნება, მორწმუნეთა რწმენაში გაძლიერება, ლოცვის სიტყვაზე ყურადღების კონცენტრაციის უნარის გაუმჯობესება და სხვა) შესახებ.