Forced displacement extends beyond physical relocation and constitutes a long-term psychosocial process shaping collective trauma, memory, identity, and social integration. This study applies the concept of Transterritorial Traumatic Identity (TTI) to examine the psychosocial mechanisms underlying the social integration of internally displaced persons (IDPs) in Georgia. A convergent mixed-methods design was employed. The quantitative component assessed perceived social support, stigma, social distance, self-efficacy, and life satisfaction, while the qualitative component used thematic analysis of in-depth interviews to explore collective trauma, intergenerational memory, symbolic attachment to homeland, and identity formation. Quantitative findings showed that perceived social support was positively associated with self-efficacy and life satisfaction, whereas stigma was negatively associated with psychosocial well-being and positively related to social distance. Qualitative findings highlighted the enduring role of collective trauma, family memory, symbolic attachment to homeland, and ongoing negotiations of belonging. The findings suggest that the social integration of IDPs is shaped by the interaction of collective trauma, memory, identity, and symbolic belonging, providing empirical support for the TTI framework.

Вынужденное перемещение представляет собой длительный психосоциальный процесс, оказывающий влияние на коллективную травму, память, социальную идентичность и социальную интеграцию. Настоящее исследование опирается на концепцию транстерриториальной травматической идентичности (Transterritorial Traumatic Identity, TTI) и направлено на изучение психосоциальных механизмов социальной интеграции внутренне перемещённых лиц (ВПЛ) в Грузии. Исследование выполнено с использованием смешанного дизайна. Количественная часть включала оценку воспринимаемой социальной поддержки, стигмы, социальной дистанции, самоэффективности и удовлетворённости жизнью, а качественная — тематический анализ глубинных интервью, посвящённых коллективной травме, межпоколенческой памяти, символической связи с родиной и формированию идентичности. Количественные результаты показали, что воспринимаемая социальная поддержка положительно связана с самоэффективностью и удовлетворённостью жизнью, тогда как стигма отрицательно связана с психосоциальным благополучием и положительно — с социальной дистанцией. Качественный анализ показал, что социальная интеграция тесно связана с коллективной травмой, семейной памятью, символической привязанностью к родине и чувством принадлежности. Полученные результаты подтверждают концепцию транстерриториальной травматической идентичности (TTI) и расширяют понимание долгосрочных психосоциальных последствий вынужденного перемещения.

იძულებითი გადაადგილება წარმოადგენს ხანგრძლივ ფსიქოსოციალურ პროცესს, რომელიც გავლენას ახდენს კოლექტიურ ტრავმაზე, მეხსიერებაზე, სოციალურ იდენტობასა და სოციალური ინტეგრაციის გამოცდილებაზე. წინამდებარე კვლევა ეყრდნობა ტრანსტერიტორიული ტრავმული იდენტობის (TTI) კონცეფციას და შეისწავლის საქართველოში იძულებით გადაადგილებულ პირთა სოციალური ინტეგრაციის ფსიქოსოციალურ მექანიზმებს. კვლევა განხორციელდა შერეული მეთოდის გამოყენებით. რაოდენობრივ ნაწილში შეფასდა აღქმული სოციალური მხარდაჭერა, სტიგმა, სოციალური დისტანცია, თვითეფექტურობა და ცხოვრებით კმაყოფილება, ხოლო თვისებრივ ნაწილში თემატური ანალიზის საფუძველზე გამოიკვეთა კოლექტიური ტრავმის, თაობათაშორისი მეხსიერების, სიმბოლური სამშობლოსა და იდენტობის ფორმირების ძირითადი თემები. შედეგებმა აჩვენა, რომ სოციალური მხარდაჭერა დადებითად უკავშირდება თვითეფექტურობასა და ცხოვრებით კმაყოფილებას, ხოლო სტიგმა უარყოფითად – ფსიქოსოციალურ კეთილდღეობას და დადებითად – სოციალურ დისტანციას. თვისებრივმა ანალიზმა აჩვენა, რომ სოციალური ინტეგრაცია მჭიდროდ არის დაკავშირებული კოლექტიურ ტრავმასთან, ოჯახურ მეხსიერებასთან, დაკარგულ სამშობლოსთან სიმბოლურ კავშირსა და კუთვნილების განცდასთან. მიღებული შედეგები მხარს უჭერს ტრანსტერიტორიული ტრავმული იდენტობის (TTI) კონცეფციას და აფართოებს იძულებითი გადაადგილების ფსიქოსოციალური შედეგების შესახებ არსებულ ცოდნას.