DAVID ANDGHULADZE AS AN ACTOR-SINGER IN THE CONTEXT OF STANISLAVSKYS THEATRICAL AESTHETICS AND RELATIONS WITH GEORGIAN DIRECTORS


The purpose of this article is to showcase Davit Andghuladze as an actor-singer and highlight his accomplishments as well as contributions to Georgian Opera.
Although, along with great vocal skills David excelled in acting, it is fair to say that the experience at Stanislavsky's studio provided him with a solid foundation for the results he later was to achieve when working with Georgian artists. His acting talents and skills were unconditionally enriched by Akhmeteli's national theatrical aesthetics, which were authentically based on Georgian national principles. Andghuladze’s principles of working on a role were completely different from the work style of the opera singers of that time. He was the embodiment of the northern Georgian artists and of Akhmeteli’s dream creation. He made this approach one of the main foundations of his school, which is still passed on to its the representatives.
Nodar Andghuladze further enriched the traditions of his father's school, who with his creativity and pedagogical work justly continued the path of Stanislavsky, who wanted to eradicate stereotypes from the opera and stop singers from only being oriented on and constricted to singing.
Based on our research, we can conclude that David Andghuladze's school was based on the Georgian singing tradition, the European Vocal School, the Stanislavsky Reform Theater, and the Georgian National Theatrical Tradition.


ДАВИД АНДГУЛАДЗЕ КАК АКТЕР-ПЕВУЦТЕАТРАЛЬНАЯ ЭСТЕТИКА СТАНИСЛАВСКОГО И ОТНОШЕНИЯ С ГРУЗИНСКИМИ РЕЖИССЕРАМИ



Цель статьи - изобразить Давида Андгуладзе как актера-певца. Несмотря на то, что наряду с вокальными данными его отличал актерский талант, очевидно, что опыт, полученный в студии Станиславского, создал прочную основу для результатов, которые проявились позже в работе с грузинскими артистами. Его актерский талант и мастерство были безоговорочно обогащены эстетикой Национального театра Ахметели, которая была подлинно грузинскими национальными принципами. Принципы работы над ролью Д. Андгуладзе полностью отличались от стиля работы оперных певцов того времени. Он был воплощением мечты художников грузинских мхатевцев и С. Ахметели. Он сделал этот подход одной из основ своей школы, которая до сих пор передается представителям его школы. Нодар Андгуладзе еще больше обогатил традиции школы своего отца, который своей творческой и педагогической деятельностью явно продолжил путь Станиславского, который хотел уйти от стереотипов с оперной сцены и певцов ориентированным только на песню.
Основываясь на проведенном исследовании, мы приходим к выводу, что школа Д. Андгуладзе в Грузии была основана на грузинской певческой традиции, европейской вокальной школе, реформаторском театре Станиславского и грузинской национальной театральной традиции.


დავით ანდღულაძე - მსახიობი-მომღერალი სტანისლავსკის თეატრალური ესთეტიკისა და ქართველ რეჟისორებთან ურთიერთობის ჭრილში


სტატიის მიზანია დავით ანდღულაძის, როგორც მსახიობ-მომღერლის წარმოჩინება. მიუხედავად იმისა, რომ ვოკალურ მონაცემებთან ერთად მას სამსახიობო ნიჭიც გამოარჩევდა, აშკარაა, რომ სტანისლავსკის სტუდიაში მიღებულმა გამოცდილებამ მყარი საფუძველი შეუქმნა მას იმ შედეგებისათვის, რომელიც მოგვიანებით ქართველ მხატელებთან მუშაობისას გამოვლინდა. მისი სამსახიობო ნიჭი და უნარები კი უპირობოდ გაამდიდრა ახმეტელის ეროვნულმა თეატრალურმა ესთეტიკამ, რომელიც ავთენტურად ქართული ეროვნული პრინციპების მატარებელი იყო. დ. ანდღულაძის როლზე მუშაობის პრინციპები სრულიად განსხვავდებოდა იმ დროის საოპერო მომღერლების სამუშაო სტილისაგან. ის ჩრდილოელი ქართველი მხატელებისა და, ასევე, ახმეტელის საოცნებო შემოქმედის განსახიერება იყო. ეს მიდგომა მან თავისი სკოლის ერთ- ერთ ფუნდამეტად აქცია, რომელიც დღემდე გადაეცემა მისი სკოლის წარმომადგენლებს. ნოდარ ანდღულაძემ კიდევ უფრო გაამდიდრა მამამისის სკოლის ტრადიციები, რომელმაც თავისი შემოქმედებით და პედაგოგიური მოღვაწეობით ნათლად გააგრძელა სტანისლავსკის გზა, რომელსაც სურდა საოპერო სცენიდან გაექრო სტერეოტიპები და მხოლოდ სიმღერაზე ორიენტირებული მომღერალი. ჩატარებული კვლევის საფუძველზე ვასკვნით, რომ დ. ანდღულაძის სკოლა საქართველოში დაეფუძნა ქართულ სასიმღერო ტრადიციას, ევროპულ ვოკალურ სკოლას, სტანისლავსკის რეფორმატორულ თეატრსა და ქართულ ეროვნულ თეატრალურ ტრადიციას.